အိမ္ျပန္ခ်ိန္

Holiday Mood  ဝင္ေနပါသည္ .... ဘေလာ႔ေရးရန္လည္း စိတ္မဝင္စားပါ... ႏႈတ္ဆက္တဲ႔ ပို႔ေလးေရးဖို႔လည္း ဘယ္လိုမွ အာရံုမရပါ.... အိမ္ျပန္ရင္ ဘာလုပ္မယ္ ဘာစားမယ္ဆိုတာေတြဘဲ တန္းစီေတြးေနမိသည္....
အိ္မ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကေတာ့ အျမဲတမ္း ရင္ခုန္စရာေကာင္းပါတယ္။ အိမ္ျပန္ရေတာမယ္ဆိုတဲ႔အသိက ရင္ကိုေႏြးေထြးေစတယ္....မြန္းက်ပ္မႈေတြ စိတ္အားငယ္မႈေတြရိွလာတိုင္း အရင္ဆံုးသတိရမိတာက အေမ႔ရဲ႔အိမ္ေလ... အေဝးမွာေနရတဲ႔သူတိုင္းအိမ္ကို လြမ္းစြတ္တမ္းတာမိၾကတာ သဘာဝပါ.... ရန္ကုန္ေရာက္တဲ႔ေန႔ဘဲ ညေနဘက္ ညကားစီးျပီးေမျမိဳ႕ ျပန္မယ္...တစ္ေယာက္ထဲခရီးသြားရတာလဲ တစ္ခါတေလေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...  ညဘက္တစ္ညလံုး ကားစီးရတဲ႔ အရသာကိုလည္း ၾကိဳက္တယ္..... တစ္ညလံုးကားစီး လမ္းမွာရပ္ေပးတဲ႔ ညလည္းစားကိုစားလိုက္ ျပန္အိပ္လိုက္နဲ႔ မနက္ေစာေစာ ေလးငါးနာရီဆို မႏၱေလးေရာက္ျပီ.... ကားက ရန္ကုန္-ျပင္ဦးလြင္ တိုက္ရိုက္ဆိုေတာ့ ေမျမိဳ႕  - မႏၱေလးေတာင္တက္လမ္းေတြကို express ကားၾကီးနဲ႔ တက္ရတာလဲ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ရင္ခုန္ခ်င္စရာေကာင္းသား... ႏွစ္ဆယ္႔တစ္မိုင္မွာ မနက္စားေလးစားျပီး ေျခာက္ထပ္ေကြ႔ကို ကားၾကီးနဲ႔တက္...နည္းနည္းေတာ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္.... မနက္ခုနစ္နာရီခြဲေလာက္ဆို ေမျမိဳ႕  ဝင္ျပီ..

ေဆာင္းတြင္းေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ အေရာင္အေသြးစံုေနတဲ႔ဆြယ္တာေလးေတြရယ္... အေရာင္စံုပြင့္ေနတဲ႔ ပန္းေပါင္းမိ်ဳးစံုကို ျမင္ခြင့္ရေတာ့မယ္.... ခ်ယ္ရီပန္းေတြ့ ပြင့္တဲ႔အခ်ိန္မဟုတ္လို႔ ခ်ယ္ရီကိုေတာ့ ျမင္ခြင့္ရမယ္မထင္ဘူး.... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေဆာင္းခ်မ္းခ်မ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစီးျပီး ေလွ်ာက္သြားတဲအရသာကိုၾကိဳက္တယ္.... ညဘက္ဆို ေျခလက္ေတြေအးကိုက္ေနတဲ႔အထိ ဆိုင္ကယ္စီးျပီး ေလွ်ာက္သြားေလ႔ရိွတယ္.... စေတာ္ဘယ္ရီေတြလည္းေပၚေနေလာက္ျပီ္ဆိုေတာ့ ထီးလိႈင္ကိုသြား.... စေတာ္ဘယ္ရီးေတြကို ကိုယ္တုိင္ခူးျပီးေသာက္ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာတမိ်ဳးဘဲ....

ေမျမိဳ႕ေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႔ တန္ေဆာင္တိုင္မီးပံုးပ်ံပြဲက စေနျပီေလ... အရင္ႏွစ္က တစ္ရက္တည္းၾကည့္ျပီးျပန္လာရေတာ့ မီးပံုးေတြ အကုန္မၾကည့္ခဲ႔ရဘူး... ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အစအဆံုးၾကည့္ရေတာ့မယ္... ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ေလာက္မစီကားေပမဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး စီတဲ႔ ပြဲတစ္ပြဲပါ... မီးပံုးပ်ံပြဲမွာ IC Show ႏွစ္ညပါတယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းကလည္းရထားေတာ့ အနည္းဆံုးတစ္ညေတာ့ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ဦးမယ္....  ႏွင္ေတြေဝေနတဲ႔ ပြဲေစ်းတန္းမွာ  ရဟတ္စီးရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္....

အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အမ်ိဳးေတြကို လွည့္ပတ္ျပီးကန္ေတာ့ေလ႔ရိွတယ္...  အရင္တုန္းက အဲလိုကေတာ့ရင္ အဖြားေတြ၊အေဒၚေတြက မုန္းဖိုးေပးေလ႔ရိွတယ္.. အဲဒီအခိ်န္တုန္းကဆို ကန္ေတာ့ရတာကို အရမ္းေပ်ာ္တယ္ မုန္႔ဖိုးေတြ အမ်ာၾကီးရလို႔... အခုက်ေတာ့ ကိုယ္ကျပန္ျပီးေတာ့ေပးတဲ႔ အလွည့္ကိုေရာက္ျပီေလ... ယူရတဲ႔ အရသာထက္ ေပးရတဲ႔ အခါရလာတဲ႔ပီတီက ပိုျပီးခ်ိဳျမိန္ပါတယ္....

စကၤာပူေရ.... နင္ရဲ႕ ခန္းနားထယ္ဝါမႈေတြကို ခဏစြန္႔ျပီး ငါခ်စ္တဲ႔ျမိဳ႕ေလးကို ျပန္ဦးမယ္.... ငါမရိွေပမဲ႔ နင္ကေတာ့ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနမွာပါ... ဒါေပမဲ႔ ငါနင့္ကိုအၾကာၾကီးခြဲမေနႏိုင္ပါဘူး... ငါျပန္လာဦးမွာပါ..... ငါ့ရဲ႕  ဘဝကိုအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ နင့္ရဲ႕အကူအညီေတြ ငါလိုအပ္ေနဦးမွာပါ...

ကၽြန္မႏွင္႔ ဖိနပ္မ်ား

ဖိနပ္ဆိုတာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ အျမဲတမ္းလိုအပ္ေနတဲ႔ မရိွမျဖစ္အရာတစ္ခုပါ။ ဖိနပ္ေတြကို ၾကိဳက္တတ္တဲ႔ကၽြန္မ ဖိနပ္ေတြအမ်ားၾကီးဝယ္တတ္တဲ႔အက်င့္က အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အျမဲတမ္းလိုလို ဆယ္ရံထက္မနဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ဖိနပ္ေတြဟာ တခါတေလမွာေတာ့ အလုပ္ရႈပ္သား.. အထူးသျဖင့္ အိပ္ခဏခဏေျပာင္းလြန္းတဲ႔ကၽြန္မအတြက္ ဖိနပ္ေတြကို သိမ္းရတာအလုပ္တစ္ခုပါဘဲ။

တခ်ိဳ႕ဖိနပ္ေတြက ေစ်းအင္မတန္ၾကီးသလို လွပဆန္းသစ္မႈဟာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွၾကျပန္တယ္။ တေလာက ကမၻာ႔ေစ်းအၾကီးဆံုး ဖိနပ္တစ္ရံဆိုျပီး ဖတ္လိုက္မိတယ္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ဒီဇိုင္းပညာရွင္ Christopher Michael Shellis ဖန္တီးထားတဲ႔ Eternal Diamond (အဆံုးမဲ့ ထာဝရစိန္) လို႔ေခၚတဲ႔ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ ကို ေရာင္းေစ်းက ေပါင္ ၁၀၀,၀၀၀ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅၅,၀၀၀) တန္ပါသတဲ႔။ အဲေလာက္ေစ်းၾကီးတဲ႔ဖိနပ္ကိုေတာ့ ဝယ္စီးဖို႔စိတ္ကူူးမရိွတာအမွန္ပါ…

တခ်ိဳ႕ဖိနပ္ေတြက ေစ်းအနည္းငယ္ၾကီးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလွေတာ့ စီးခ်င္တဲ႔စိတ္ျဖစ္မိတာနဲ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။ ဆိုင္မွာ ခဏစီးၾကည့္တာေတာ့လည္း အဆင္ေျပေနတာဘဲဲေလ။ တကယ္တမ္း စီးတဲ႔အခါမွာေတာ့ မ်က္ရည္က်ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ျပီ ဒုကၡေပးတဲ႔ အတြက္ေၾကာင့္ ခဏသာစီးျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မစီးျဖစ္္တဲ႔ ဖိနပ္တစ္ရံလည္း ရိွခဲ႔ဘူးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဘဲၾကိဳက္ၾကိဳက္ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ႔ဖိနပ္ကိုေတာ့ ၾကိတ္မိွတ္ျပီးမစီးႏိုင္ပါဘူး။

တခ်ိဳ႕ဖိနပ္က်ျပန္ေတာ့ ေစ်းလည္းသိပ္မၾကီးဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ စီလို႔ေကာင္းတယ္။ ေျခေထာက္ကိုလည္းေပါက္ျပဲမႈ မရိွဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ေနရာတိုင္းကို စီးဖို႔မသင့္ေတာ္တဲ႔အတြက္ အၾကမ္းစီးဖို႔အတြက္ဘဲ အသံုးဝင္ေစတယ္။ ကိုယ္သြားမဲ႔ ေနရာေဒသနဲ႔ လိုက္ဖက္မႈမရိွဘူးဆိုမွေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ စီးလို႔ေကာင္းေကာင္း အျမဲတမ္းစီးေနဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။

တခ်ိဳ႕ဖိနပ္ေတြက ေစ်းႏႈန္းအားျဖင့္ သင့္တင့္တယ္။ လွတပတနဲ႔ စီးလိုက္တဲ႔အခါတိုင္းမွာ နာက်င္မႈမရိွဘဲ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္တယ၊္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ သက္ေတာင့္ သက္သာနဲ႔ လိုရာခရီးကို အဆင္ေျပေျပသြားႏိုင္တယ္ ။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ခုိင္ခိုင္ခံ့ခ့ံနဲ႔ ေခတ္မွီ လွပေအာင္ခ်ဳပ္ထားတဲ႔ ဖိနပ္တစ္ရံကိုေတာ့ အျမဲတမ္းစီးဖို႔ ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ ဒီဇိုင္းအရမ္းဆန္းလြန္းရင္လည္း ခဏေလးနဲ႔ ရိုးသြားတတ္တာေၾကာင့္ ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဒီဇိုင္းေတြကို ေရြးေလ့မရိွဘူး။ အျမင္အားျဖင့္ ခပ္ရွင္းရွင္း၊ မရိုးလြန္း မဆန္းလြန္တဲ႔ ဖိနပ္ေလးကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္မိတယ္။

မိန္ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိဘဝလက္တဲြေဖာ္ေရြးတဲ႔အခါ ဖိနပ္တစ္ရံကို ေရြးခ်ယ္သလို ေသေသခ်ာခ်ာေရြးႏိုင္မွသာ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္မဲ႔သူကို ရွာေဖြႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ အေပၚမွာေျပာခဲ႔တဲ႔ ဖိနပ္ေတြနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ရရင္ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ႔တဲ႔ အမိ်ဳးအစားလို ကိုယ္႔အတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္မဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္မွာပါ…….

ခ်စ္သူ…..

ဆံုေတြ႕ျခင္းဟာ

ခြဲခြာရျခင္းရဲ႕ နိဒါန္ေလ....

မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရင္ထဲကိုဝင္လာျပီ

ရုတ္တရက္

ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားတဲ႔ ခ်စ္သူ…..

ခြန္းဆင့္သံခ်ိဴ စကားလံုးေတြကို

ျပန္လည္းကာၾကား

လြမ္းစြတ္တမ္းတ

ရင္မွာ ငိုေၾကြးရျပီေလ……

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူး

ရင္ခုန္ခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ရက္တခိ်ဳ႕

ေရွာင္ပုန္းထြက္ခြာလို႔

လြမ္းစြတ္ ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔

ရွင္သန္ေနရဦးမယ္ေလ…..

ရင္ကိုေႏြးေထြေစတဲ႔

စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ကို

ျပန္လည္ၾကားေယာင္ရင္း …..

ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ႔

ခ်စ္ျခင္းတခိ်ဳ႕ကို

ရင္ထဲမွာ သိမ္းထားရင္းနဲ႔

နားလည္စြာနဲ႔ ခ်စ္ေနမွာပါ

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ခ်စ္သူ ……..

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ စိတ္ကူး အိပ္မက္

လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ေတြရိွခဲ႔ၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးဘဝတုန္းကဆိုရင္ ဆရာဝန္ၾကီးျဖစ္ခ်င္တယ္၊ စစ္ဗိုလ္ၾကီးျဖစ္ခ်င္တယ္၊ အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဆူပါမန္းျဖစ္ခ်င္တယ္ အစရိွသျဖင့္ေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုေတာ့ ဘာကိုမွမေတြးဘူး ျဖစ္ခ်င္တာကိုဘဲ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရိွမရိွဆိုတာလဲ ေတြးေလ႔မရိွဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလးေတြရဲ႕စိတ္ကူးက လြတ္လပ္တယ္၊ ေဘာင္ကန္႔သတ္ခ်က္မရိွဘူး။ အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ အိပ္မက္ေတြကနည္းနည္းလက္ေတြ႕ဆန္လာျပီ။ ဆယ္တန္းမွာ ေအာင္မွတ္ေလာက္နဲ႔ ကပ္ျပီးေအာင္ခဲ႔ရင္ ဆရာဝန္ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔လမ္းက မရိွသေလာက္ျဖစ္သြားျပီ… သူ႕ရဲ႕အိမ္မက္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရိွမရိွဆိုတာကို စမ္းစစ္တတ္လာခဲ႔ျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြရဲ႕အိပ္မက္ေတြေလာက္ လြတ္လပ္မႈမရိွေတာ့ဘူး။

လူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ေတြရိွခဲ႔ၾကသလို က်ြန္မမွာလဲ ရိွခဲ႔ဖူးတယ္… ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေအာင္ျမင္တဲ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေပါ့… ကြန္ပ်ဴတာ ဒုတိယႏွစ္္တက္ေနရင္း ႏိုင္ငံျခားမွာ System Analyst ေလာက္လုပ္ရင္ဘဲ လစာ ၂၀၀၀ အထက္မွာရိွတယ္လို႔ ဆရာမကေျပာေတာ့ အိပ္မက္ကေျပာင္းသြားေရာ… ေက်ာင္းျပီးရင္ႏိုင္ငံျခားမွာ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္အေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္မယ္ေပါ့… မိဘေတြက ပတ္စပို႔ေပးမလုပ္တာေတာင္ ခုိးျပီးလုပ္ထားလိုက္ေသးတယ္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္မလာခင္ခ်ိန္ထိေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြက သိပ္ျပီးကြာဟမႈ မရိွေသးပါဘူး… ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္သြားလုပ္မယ္ မေပ်ာ္သံုးႏွစ္ ေပ်ာ္ငါးႏွစ္ ဆိုျပီးေၾကြးေၾကာ္ခဲ႔တာ.. ျပီးရင္ ကိုယ္႔ႏို္င္ငံမွာဘဲ အေျခခ်ျပီး စီးပြားေရးျပန္လုပ္မယ္ေပါ့။ အခုေတာင္ေလးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ ဘာမွျဖစ္မလာေသးဘူး။ စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႔ဘဝက ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်ေနျပန္ေရာ။

စလံုးကိုလည္းေရာက္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနလိုက္တာ အခက္အခဲေပါင္းစံု ျပသနာေပါင္းစံုနဲ႔ လံုးျခာလိုက္ျပီးသကာလ စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာေတြအားလံုး ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။ တေန႔တေန႔ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ဘဝကိုျဖတ္သန္းရင္း အိပ္မက္ေတြေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔တယ္။ အခုေတာ့လည္း စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြက တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလဲသြားျပန္ျပီ။ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္မယ္။ ျပီးရင္ တစ္ကမၻာလံုးမွာ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ႔ေနရာေတြကို ေလွ်ာက္သြားမယ္လို႔…

စိတ္ကူးအိပ္မက္ဆိုတာကေတာ့လြတ္လပ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ပံုေဖာ္ခြင့္ရိွတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို လက္ေတြ႔ဘယ္လို အေကာင္အထည္ ေဖာ္မလဲဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္တိုိင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ လိုလိမ္႔မယ္။ ေလးစားရတဲ႔သူတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္… ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို ခ်ေရးလိုက္ပါတဲ႔။ ဥပမာ

၁) ကမ္းေျခနားမွာ အိပ္တစ္လံုးဝယ္မယ္

၂) ဘီအမ္ဒဗလ်ဴ ကားဝယ္စီးမယ္

၃) တစ္ကမၻာလံုးကို ခရီးသြားမယ္

၄) ……………………………………

၅) ………………………………… အစရိွသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို အကုန္ခ်ေရလိုက္ပါ၊ ျပီရင္ ျမင္သာတဲ႔ေနရာမွာ ခိ်တ္ထားလိုက္ပါ။ ကိုယ္႔ရဲ႕စိတ္ကူးေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အတြက္ တြန္းအားတစ္ခုရလာလိမ္႔မယ္။ စိတ္ကူးေတြကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္ျပီး လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကည့္ပါတဲ႔။ စိတ္ကူးေတြတကယ္ျဖစ္လာတာကို ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္တဲ႔။

လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္တယ္ဆုိတဲ႔အခါမွာလဲ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ႔လမ္းက ကိုယ္႔အိပ္မက္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ရဲ႕လားလို႔ စမ္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္ေသးတယ္။ ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုုးစားအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကိုလည္း သေဘာက်မိတယ္ “သင္ဟာ မွန္ကန္တဲ႔ထိုင္ခံုတစ္ခုမွာ ထိုင္ျပီးျပီလား” တဲ႔။ ဆိုလိုတာက ေလာကၾကီမွာ ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔အတြက္ ေနရာေတြအမ်ားၾကီးရိွတယ္။ မွန္ကန္တဲ႔ေနရာတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္မွသာ ကိုယ့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈဆီကို အေရာက္လွမ္းႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။

အိပ္မက္ေတြမက္ခြင္႔ရိွတဲ႔ဘဝမွာ လြတ္လပ္စြာပ်ံသန္းလိုက္ပါ။ အကန္႔အသတ္မရိွ မက္ခြင့္ရိွပါတယ္။ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ကေတာ့ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈနဲ႔ ဆိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးကိုဖတ္ျပီး စာဖတ္သူရဲ႕ စိတ္ကူးအိမ္မက္တခ်ိဳ႕ ျပန္လည္ရွင္သန္လာခဲ႔ရင္ အတိုင္းထက္အလြန္ ဝမ္းသာမိမွာပါ……

ျပန္လည္ေရာက္ရိွျခင္း

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း စာေရးခ်င္တဲ႔စိတ္က သူ႔အလိုလိုျဖစ္လာမိတယ္... ဘေလာ႔ေရးတာကလည္း စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုလိုဘဲေလ။ စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေနတာေတြကို ခ်ေရးလိုက္ေတာ့လည္း ရင္ထဲမွာ နဲနဲေပါ့သြားတာေပါ႔။ ဘေလာ႔မေရးတာလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ႔ျပီေလ... ၂၀၀၉ ေလာက္ကေရးထားတဲ႔ ဘေလာ႔တခ်ိဳ႕ co.cc ဒိုမိန္းမွာ က်န္ခဲ႔တယ္။ သက္တမ္းကုန္ခါနီးတုန္းကလည္း ဘက္ကပ္မလုပ္ထားလိုက္မိေတာ့ ခုအားလံုးေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း စိတ္နဲ႔လူနဲ႔က သိပ္ျပီးလမိုင္းမကပ္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းဘေလာ့ဆက္မေရးေတာ့ဘူးဆိုျပီး ဒီအတိုင္းဘဲ လြတ္ထားလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ ပို႔စ္ေလးေတြကိုေတာ့ႏွေမ်ာမိတယ္။ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ ဘဝရဲ႕ နာၾကင္စရာအစိတ္အပိုင္းအခ်ိဳ႕ ကို လက္ရိွအခ်ိန္ထိ ပါမလာေအာင္ ခ်န္လွပ္ထားခဲ႔တယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္တယ္။ ဘဝမွာလည္း ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္ေတာက္ျပစ္လို႔ရရင္အေကာင္းသားဘဲ။ စိတ္ကူယဥ္မႈသက္သက္ပါ။

ဘေလာ႔ျပန္ေရးရင္ေကာင္းမလားလို႔ စေတးတပ္တင္ထားလိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ ကဝမ္းသာအားရနဲ႔ ျပန္ေရးပါတဲ႔ အားေပးမယ္တဲ႔ ... တခ်ိဳ႕ ကလည္း မေရးပါနဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ အက်ိဳးမရိွျဖစ္မယ္တဲ႔... ဒါေပမဲ႔ ေရးေစခ်င္တဲ႔သူကပိုမ်ားတယ္ေလ.... ကုိယ္႔အေနနဲ႔ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ အက်ိဳးမရိွျဖစ္တယ္လို႔ မခံယူပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္တစ္ကိုလုပ္ေနရရင္ အကိ်ဳးရိွတယ္မရိွဘူးဆိုတာထက္ ကိုယ္႔စိတ္ေက်နပ္ဖို႔က အဓိကပါ။ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတဲ႔ အလုပ္ကိုလုပ္ေနရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္တုိုတစ္ခုပါဘဲ။ အဲဒီထဲမွာမွ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွင္သန္ေနထိုင္သြားရရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား..... ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ စိတ္ပ်က္စရာေတြ ရိွလာရင္လည္း အျပံဳးမပ်က္ၾကံၾကံခံရင္းေပါ့..


ဘေလာ႔ျပန္ေရးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာကို ေရးရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားရျပန္ေရာ။ အေၾကာင္းအရာေတြ မထပ္ဘဲ အျမဲမပ်က္ေရးႏိုင္ၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြကို ေလးစားပါတယ္။ စာေရးတာၾကာလာေလ သူတို႔ေရးတဲ႔ပို႔စ္ေတြက ပိုေကာင္းလားေလလို႔ ထင္မိတယ္။ လက္ရည္တတ္လာတယ္လို႔ဆိုမလားဘဲ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ တဖန္ျပန္ျပီး ရွင္သန္လိုက္ဦးမယ္ .... ေပၚတစ္ခါေပ်ာက္တစ္လွည့္ေပါ့.. ကိုုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုုယ္လုုပ္ခ်င္တာကိုုလုုပ္ျပီး ကုုိယ္ကိုုယ္တိုုင္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုု ရွာႏိုုင္ဖိုု႔က အေရးအၾကီးဆံုုးပဲ လိုု႔ထင္ပါတယ္။ ကုုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုု မထိခုုိက္ေစဘဲနဲ႔ေပါ႔။

ကဲ..... ျပန္လည္းေရာက္ရိွျခင္းနဲ႔ မိတ္ဆက္လိုက္လိုက္ပါျပီ.... စိတ္ထဲမွာရိွရင္ ရိွသလိုေရးခ်တဲ႔ေနရာတစ္ခုကို ဖန္းတီးရင္းနဲ႔ .....

ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ blogspot ရယ္

wordpress ေျပာင္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ co.cc မွာ ဒိုမိန္အသစ္ေဆာက္လိုက္ "This domain is under examination at the moment. It will be finished within 24 hours! " ၾကီးေပၚလာလိုက္.. 24 hours ေစာင့္လိုက္ .... 48 hours ေစာင့္လိုက္ ...72 hours ေစာင့္လိုက္... စိတ္မရွည္လို႔ ဒိုမိန္းအသစ္တစ္ခုထပ္ေဆာက္လိုက္ ... 24 hours! ၾကီးနဲ႔ျပန္ေတြလိုက္ မုန္းလံုးစကၠဴကပ္ ျဖစ္ေနလိုက္တာေၾကာင့္ စိတ္တိုေနတာနဲ႔ ပစ္ထားလိုက္တယ္.. ဒိုမိန္နိမ္းရသြားေတာ့လည္း blogspot လိပ္စာကို co.cc မွာ forword လုပ္တာ 24 hours! ၾကီးနဲ႔ျပန္ေတြေနလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ဒီအတိုင္ထားလိုက္တယ္။ ဖြင့္ၿပီးၾကည့္ၾကည့္ေနတာဘဲမ်ားတယ္။ လာလည္တဲ့သူေတြကိုလည္းအားနာတာရယ္ ဘေလာ့လည္းဆက္မေရးဘဲ ၾကာၾကာမေနႏိုင္တာရယ္ေၾကာင့္ ဒီပို႔ေလးကိုစေရးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ပို႔ေတြဆက္ေရးရင္ wordpress မွာဘဲတင္ပါေတာ့မယ္။ လိပ္စာက http://ewphyo.co.cc/ ပါ။ လာလည္ၾကသူမ်ား wordpress ကိုလိုက္ခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ပို႔အသစ္ေတြထပ္ေရးဖို႔လည္း စဥ္စားေနပါတယ္။

လာလည္သူမ်ားသို႔

အခုရက္ပိုင္းမွာ စိတ္ကလည္း ညစ္တစ္တစ္နဲ႔မို႔ ပို႔စ္အသစ္တင္ဖို႔လည္း စိတ္မဝင္စား၊ တင္လိုက္မိရင္လည္ သူတပါးကို ထိခိုက္မည့္ အေရးအသားေတြမ်ားျဖစ္ေနမလားဆိုၿပီး ဘာမွမတင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ စာစီထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးဘဲ။ လွပတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုေတာ့ တင္သင့္ မတင္သင့္ စဥ္းစားေနပါတယ္။ တိုက္ပြဲေတြျပင္းထန္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျငိမ္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္မလားလို႔လည္း စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တဲ့အတြက္လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလညး္ အားနာပါတယ္။ Deleteလုပ္လိုက္တဲပို႔စ္မ်ားအတြက္လည္း အဆင္မေျပ ျဖစ္သြားရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ဘာေၾကာင့္လည္းလို႔ေမးခဲ့ရင္လည္း ျပန္မေျဖႏိုင္ခဲ့ရင္ ထပ္ၿပီးေတာ့ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္၍ လာလည္ၾကေသာ၊ မုန္း၍ လာလည္ၾကေသာ သူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေရးအသားမ်ားဟာ ဘယ္သူကိုမွ ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ လံုးဝမရိွပါ... သို႔ေသာ္ ထိုအေၾကာင္အရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ အမိ်ဳးအမည္ မသိေသာ စိတ္ညစ္ျခင္းမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါေသာ္ နာလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

အခုေလာေလာဆယ္မွာ wordpress ေျပာင္းဖို႔လုပ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပို႔စ္အသစ္တင္ဖို႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္ခန္႔ ၾကာပါဦးမယ္။ blogspotမွာ အေနၾကာလာေတာ့ နည္းနည္းပ်င္းလာတာလည္းပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲကိုၾကိဳက္တတ္တဲ့စိတ္ကလည္း တခါတေလေတာ့ မေကာင္းျပန္ဘူး။ wordpress လုပ္ရင္ PHP ကိုလည္းသိလာတယ္ဆိုတာေၾကာင့္ wordpress ေျပာငး္လိုစိတ္ျပင္းျပလာတယ္။ ေနာက္ၿပီး blogspotမွာ theme ေျပာင္းခ်င္ရင္ ဒုကၡနည္းနည္းေရာက္လို႔ပါ။ လွတပတ theme ဆိုရင္ blogspot မွာထက္ wordpress မွာပိုမ်ားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ လိပ္စာ(ဒိုမိန္းနိမ္း) လည္း ေျပာင္လဲမႈရိွႏိုင္ပါတယ္။DNS update ျဖစ္ဖို႕အတြက္ အခ်ိန္ေစာင့္ေနရတာေၾကာင့္ ဘာကိုမွဆက္လုပ္လို႔ မရေသးပါ။

စိတ္ထဲမွာရိွတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို စိတ္ထဲမွာမထားတတ္တဲ့အက်င့္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေရးခ်ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လာလည္တဲ့သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဆားခ်က္လိုက္တာပါ... :P

ဖတ္မိတာေလးေတြ

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္.. ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္… ၾကည္လင္ေနတယ္… ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို လုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူပါ….

ဘဝမွာ ဘာျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္သိမထားတာ၊ မသိႏိုင္တာကိုက ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္ … ပိုၿပီးေတာ့လည္း ႏိုးၾကားမႈရိွတယ္…

ဘဝရဲ႕အရည္အေသြး ျမင့္မားေစခ်င္ရင္၊ စိတ္ရဲ႕အရည္အေသြးကို ျမင့္မားေအာင္ ၾကိဳးစားမွျဖစ္မယ္.. ဘဝရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို စိတ္ရဲ႕ အဆင့္အတန္းနဲ႔ပဲ တိုင္းတာသင့္တယ္…

ဘဝကို အႏွစ္သာရအျပည့္နဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္ရင္ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ၿပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္ရင္ အခိ်န္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းကို သတိေလးနဲ႔ေနလိုက္ပါ …

လူ႔ဘဝမွာ စြန္႔စားရတာနဲ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆို္င္ေက်ာ္လႊားရတာ နဲနဲရိွမွေကာင္းတယ္.. သို႔မဟုတ္ရင္ ဘဝဟာ ပ်င္းစရာေကာင္းေနလိမ့္မယ္…

စြမ္းရည္သတိၱေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္။ အဲဒီလုပ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္သတိၱေတြကို မ်ားမ်ားထုတ္သံုးႏိုင္မွ အဲဒီလူဟာ ဘ၀ကို ေက်နပ္မႈရမယ္။

ေမတၱာဆိုတာ သူတစ္ပါးအတြက္ အဟာရျဖစ္သလို… ကိုယ့္အတြက္လည္း အဟာရျဖစ္ပါတယ္ …

ကိုယ့္ကို အမ်ားဆံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္တာဟာ သူမ်ားမဟုတ္ဘူး … ကုိယ့္စိတ္ပါ… ကိုယ္အေတြးပါ… ကိုယ့္သေဘာထားမွားေနလို႔ပါ…

ကိုယ္ဘာကို ခံစားေနရသလဲ ကိုယ့္အၾကိဳက္ဟာ ဘာလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ တစ္ေယာက္ထဲ အခ်ိန္ယူၿပီးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာစမ္းစစ္ၾကည့္ရမယ္….

ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးလုပ္လုပ္ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ကိုယ္ရဲ႕အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ သံုးခြင့္ရတဲ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္သင့္တယ္….

အေဖာ္ေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကပဲ အေဖာ္ေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ေနလိုက္ပါ..

လူတိုင္းလူတိုင္း ဘဝတစ္ခုလံုးမွာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေရႊးခ်ယ္မႈေတြ လုပ္ေနရပါတယ္… ေရႊးခ်ယ္တာ ဆံုးျဖတ္တာ မွန္ဖို႔လိုပါတယ္။

စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဟာ အေျခခံက်တဲ့ လြတ္လပ္မႈတစ္မိ်ဳးပါပဲ…

Ways to Beat Stress

For many of us, there is never enough time. There are so many things to do and so little time in which to get them done. Stress is closing in on all of us. Stress is affecting not only the way we work, but also our bodily health. While we cannot make stress go completely away, there are some things we can do to reduce our stress levels and make us happier and more productive. Here are some tips!

Change “I have to…” to “I get to…”
· Even the most miserable of tasks seem easier and less stressful if you get to do them.
· It seems like a reward.
· By removing that feeling that you “have” to do something, you have reduced some pressure and stress.

Keep toys on your desk
· Toys can give you something physical and mental to do and at the same time, helped reduce anxiety.
· A good example would be plastic robots that change their shape depending on which way you turn them. You would be surprised to find that by twisting the robots around, it’s a good way to de-stress!

Write it down
· By putting your thoughts down on paper (or on your computer), you can transfer your emotions from your mind to something more tangible.
· After you are done with the writing, you can crumble up the paper and throw it away. It’s like throwing your troubles away.

Tackle the most stressful tasks first
· As we become more tired, our stress defences go down.
· So it is best to handle the most stressful events when your body is most alert and rested.
Exercise
· You can choose to exercise your thighs when you have been hunched over a desk for too long.
· Getting away from the desk and exercising for just a couple of minutes can reduce stress remarkably.
· If you can get away for a walk, that is even better.
· Think about your pleasant thoughts and not about your problems.

Breathe deeply
· One of the main keys to a healthy body is getting oxygen, which you cannot do if you are slumped over and stressed out.
· Take a few minutes away from your work, close your eyes and breathe deeply and slowly.
· With each outgoing breath, you may find yourself becoming calmer and less worried and stress.

Make yourself at home
· Personalize your workspace.
· Surround yourself with photographs of home, posters from favorite movies or plants and flowers.
· Familiar objects help you to relax.

Drink Orange Juice
· Scientists have discovered that vitamin C can reduce the production of stress hormones.
· Other foods rich in vitamin C include broccoli, tomatoes, strawberries, grapefruit etc.

Sing a song
· Singing relaxes the body and helps you breathe more deeply.
· But if you don’t sing well, save this activity for the shower or you might create more stress for the people around you!

Watch a funny video
· Laughter, like singing, gets more oxygen into your lungs.
· So watch something that really makes you laugh out loud. A great comedy will do the trick here.

Reduce multi-tasking
· The more balls you have in the air, the more stress you will feel.
· Reduce the number of tasks you are juggling and lower your tension and stress.

No matter what kind of work you do, you will experience some form of stress. Do not let it overwhelm you. You can learn to control it.


********************************

Extract from The Straits Times (RECRUIT), Oct 30 2008 Thursday

က်မႏွင့္ မေလးရွားခရီးစဥ္မ်ား

အေရာက္အမ်ားဆံုးနဲ႔ သြားတဲ့အေခါက္တိုင္းမွာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံဳရတဲ့ ႏိုင္ငံက မေလးရွားႏိုင္ငံဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီခဲ့တဲ့ရံုးပိတ္ရက္ကဘဲ မေလးရွားကို ေရာက္ဖို႔အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္။ အခုတစ္ၾကိမ္နဲ႔ဆိုရင္ မေလးရွားသြားတာ သံုးေခါက္ရိွသြားၿပီ။ သြားတဲ့အေခါက္တိုင္မွာ အေတြ႔အၾကံဳေပါင္မ်ာစြာနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစရာအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ရလို႔ အားလံုးဟာ မွတ္မွတ္ရရေတြပါဘဲ။

ပထမအၾကိမ္ခရီးစဥ္

စလံုးမွာ အလုပ္ရတာမၾကာေသးဘူး.. စလုပ္တဲ့အလုပ္မွာ အဆင္မေျပမႈေတြကအမ်ားၾကီးဘဲ။ တေန႔တေန႔ အလုပ္သြားရမွာကိုေတာင္ေၾကာက္ေနတဲ့အထိဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ provision period အတြင္းမွာဘဲ အလုပ္ရွင္က ကိုယ္႔ရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကိုမၾကိဳက္တာနဲ႔ အလုပ္ထြက္ဖို႔ စကားေခၚလာတယ္(ထုတ္တယ္လို႔ေျပာရင္လည္း ေျပာလို႔ရတာေပါ့ေလ ဟီးဟီး)။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဲ့ဒီမွာ လံုဝမလုပ္ခ်င္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဘဲထြက္မယ္ဆိုၿပီး အလုပ္ကေနထြက္လာလိုက္တယ္။ အလုပ္မရမွာေတြ s-pass ကို cancelလုပ္ရမွာေတြဘာမွ မစဥ္းစာခဲ့ဘူ။ မလုပ္ခ်င္တာတစ္ခုဘဲသိတာနဲ႔ စိတ္လိုလက္ရ ထြက္လာလိုက္တယ္။ s-pass ကို cancel လုပ္ၿပီးေရာ social visit နဲ႔ ဆယ့္ေလးရက္ေလာက္ေနၿပီေတာ့ အလုပ္မရေသးတာေၾကာင့္ မေလးရွားကိုသြားဖို႔လုပ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပန္ဝင္လို႔မရမွာေၾကာင့္ မသြားေစခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ္ကလည္း အရံႈးနဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သြာမယ္လိုဆံုးျဖတ္ၿပီး stay ကုန္တဲ့ေန႔မွာဘဲ စလံုးကေနထြက္သြားပါတယ္။ စလံုး Immegration ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါဘဲ။ မေလး Immegration ေရာက္ေတာ့ နည္းနည္းအရစ္ခံရတယ္။ ဘာသြားလုပ္မွာလဲ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ပါလဲဆိုၿပီးေပါ့။ ပိုက္ဆံေတြျပလိုက္ေတာ့ ဝင္ခြင့္ရသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ ကြာလာလန္ပူ ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကို ေရာက္သြာခဲ့တယ္။ ပူတူးရိုက္ရြယ္ကားကြင္းေရာက္ေတာ့ ဆင္လိုက္ျပီး လာၾကိဳေပးမဲ့ ဦးေလးကိုေစာင့္ရတယ္။ ကိုယ္ကလည္း တခါမွေရာက္ဖူးတဲ့ ကလားတိုင္ျပည္ဆိုေတာ့ ခပ္လန္႔လန္႔ဘဲေပါ။ ကာေပၚကဆင္ျပီ ဦေလးကိုမေတြေတာ့ ဟိုဘက္ေရွာက္လိုက္ ဒီဘက္ေလွ်ာက္လိုက္ေပါ့။ Taxi သမားေတြကလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ၿပီေခၚတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္ဖို႔လုပ္ရတယ္။ အေၾကြကလည္းမရိွတာနဲ႔ ကုဒ္တစ္ဘူးဝယ္ျပီး အေၾကြရေအာင္ၾကံေဆာင္လုိ႔ ဖုန္းေခၚၾကည့္တာေပါ့။ ရိွသမွ်အေၾကြေတြသာကုန္သြာတယ္ ဖုန္းကေခၚလို႔မရဘူး။ အေၾကြထပ္လဲေပးဖို႔ ကုဒ္ေရာင္တဲ့ အေဒၚၾကီးကိုေျပာၾကည့္ေတာ့ လဲမေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ စိတ္ညစ္ေနတုန္းဦေလးေရာက္လာလို႔ အဆင္ေျပသြားခဲ့တယ္။ ဦးေလးအိမ္မွာေနတဲ့ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ တေန႔တေန႔ ဘုရားရွစ္ခိုးလိုက္ အဓိ႒ာန္ ပုတီးစိတ္လိုက္နဲ႔ အခ်န္ေတြကုန္တယ္။ ဘယ္ကိုမွလည္းသြားမလည္ခ်င္ဘူးေလ။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း သြားမလည္ရဲဘူး။ ဦးေလးကလိုက္ပို႔မယ္ေျပာေတာ့လည္း သြာလည္ဖို႔စိတ္မပါတာနဲ႔ ဘယ္မွမသြားခဲ့ဘူး။ ျပန္ဝင္လို႔မရမွာကိုဘဲ စိုးရိမ္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ့္လုိဘဲ stay လာေရွာင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စလံုးကို ျပန္ဝင္တာ ေပးမဝင္လို႔ မေလးရွာကိုျပန္ေရာက္လာတယ္။ ငိုသံပါၾကီးနဲဖုန္ဆက္ၿပီး သူဝင္လို႔မရေၾကာင္းကို ေျပာတယ္။ သူလည္း မေလးရွာကဘဲ ရန္ကုန္ကို ျပန္သြာရတယ္။ သူဝင္လို႔မရဘူးဆိုေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္က်ရင္ေရာ ျပန္ဝင္လို႔ရမွ ရပါမလားဆိုျပီး ပိုၿပီးရင္ပူရတာေပါ့ေလ။မေလးရွာမွာေနတဲ့တစ္ပတ္က တရားစခန္း ဝင္ေနတဲ့အတိုင္းဘဲ။ တေန႔တေန႔ဘုရာရွစ္ခိုးရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ေနၿပီး စလံုးကို ျပန္ဝင္ဖို႔လုပ္တယ္။ ျပန္လာတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္းတစ္လမ္းလံုး ဘုရာစာေတြရြတ္လာလိုက္တာ ဂိ်ဳဟိုးကိုေရာက္လာတယ္။ ဝယ္လာတဲ့ကာလက္မွတ္က ဂိ်ဳဟိုးမွာဂိတ္ဆံုးမယ္ဆိုတာကိုမသိဘူး။ ဂိ်ဳဟိုးလည္းေရာက္ေရာ ဂိတ္ဆံုးလို႔လူေတြဆင္းၾကတယ္။ ဒါကိုဘဲ ကိုယ္က မေလး Immigration ေရာက္တာထင္ျပီး passport ေလးကိုင္ျပီး Immigration ဝင္ဖို႔လူေတြေနာက္ကေနလိုက္ေလွ်ာက္သြာတယ္။ ေတာ္ေတာ္သြားျပီးေရာ စိတ္ထဲမွာ သံသယျဖစ္လာတာနဲ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ Immigration မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ကားကဂိတ္ဆံုးသြာျပီတဲ့။ ဒါနဲ႔ဘဲ ကားဆီကိုျပန္ေျပရတာေပါ့။ ကားသမားက ခရီးေဆာင္အိပ္ၾကီးကို ေရွ႕မွာယူထာလိုက္ေနၿပီ။ ကားသမားကိုေမးေတာ့ သူတို႔ကားက ဂိတ္ဆံုးသြားျပီး စကၤာပူကိုမသြားေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္းဘာလုပ္ရမွန္မသိဘဲ သူကိုရစ္ေနလိုက္ေတာ့ သူလည္းမေနႏိုင္တာနဲ႔ စကၤာပူသြားမဲ့ ကာတစ္စီးေပၚတင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မေလး Immigration ကိုေက်ာ္လို႔ စကၤာပူ Immigration ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ၾကီကလည္း စလံုးအိမ္မွာက်န္ခဲ့ေတာ့ booking လက္မွတ္ေလးလုပ္ခိုင္းျပီးယူလာတယ္။ ပိုျပီးအဆင္ေျပေအာင္ဆိုျပီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက form ေတြကို download လုပ္ျပီးအဆင္သင့္ျဖည့္လာၿပီး Immigration ေရာက္ေတာ့ ဘာလုပ္ဖို႔ျပန္ဝင္မွာလည္းေမးေတာ့ ေက်ာင္းတက္မွာဆိုျပီး ေက်ာင္းေရွာက္ဖို႔ form ေတြျပလိုက္ေတာ့ ေခ်ာေခ်ာျခဴျခဴဘဲ တစ္လေနထိုင္ခြင့္တံုးထုေပးလိုက္တယ္။ စကၤာပူထဲလည္းေရာက္ေရာ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာကို ျပန္ေရာက္သလိုခံစားရတယ္။ ဘုရားကု ကုထားတာလည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္။ စလံုးကေနမထြက္ခင္မွာ clementi ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ဘုန္းဘုန္းကို စာရင္းေပးထားတယ္။ ျပန္လာကိုလာရမယ္ဆိုျပီးေပါ့။ ဒါကေတာ့ ပထမဆံုးမေလးရွာအေတြ႔အၾကံဳမ်ာျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယအၾကိမ္ခရီးစဥ္

အလုပ္ရၿပီးလို႔မၾကာဘူး မေလးရွားကိုထပ္သြာဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာျပန္ပါတယ္။ clementi ေက်ာင္းမွဘုန္းဘုန္းက မေလးရွာကိုသြာစရာရိွလို႔ ကိုယ္ေတြအဖြဲ႔ေတြတစ္ဖြဲ႔လုံးကို အလည္လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚတာေၾကာင့္ အဖြဲ႔လုိက္ၾကီးဘဲ မေလးရွာကို ရထာၾကီးစီလို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ အလုပ္ရျပီးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘာမွအပူအပင္မရိွဘဲ မေလးရွာခရီစဥ္က လွပလို႔ေနပါေတာ့တယ္။ ေသာၾကာေန႔ရထားနဲ႔ထြက္သြားၿပီး စေနေန႔ေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုး ပူခၽြန္းမွာရိွတဲ့ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကိုသြာတယ္။ အဲဒီေန႔မွာဘဲ Genting highland ကိုသြားလည္ခဲ့တယ္။ေတာင္ေပၚကို sky-bus စီးၿပီးသြားရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာအရမ္းေအးတာဘဲ။ ႏွင္းေတြက အရမ္းက်ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွမေနႏိုင္တာနဲ႔ အေႏြးထည္တစ္ထည္ ဝယ္ဝတ္လိုက္ရတယ္။ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းေတာ့ အဲဒီအနားမွာရိွတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကိုဝင္ခဲ့တယ္။ ညေနဘက္မွာ ပူခၽြန္းနားမွာရိွတဲ့ shopping center နားမွာဘဲ ေစ်းေလွ်ာက္ဝယ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေန႔ဆြမ္းကပ္လွဴခဲ့ၾကတယ္။ ေန႔လည္ခင္မွာ KL tower နဲ႔ Twin tower ကိုသြာလည္ခဲ့ၾကတယ္။ ညေနဘက္ေရာက္ေတာ့ ကားနဲ စလံုးကိုျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရီးစဥ္တစ္ခုျဖစ္ျပီး အမွတ္တရလည္းျဖစ္ပါတယ္။

တတိယအၾကိမ္ခရီးစဥ္

ဒီအၾကိမ္ခရီးစဥ္ကလည္း အရင္အၾကိမ္မ်ားနဲ႔မတူဘဲ အေတြ႔အၾကံဳက ေနာက္တမ်ိဳး ဆန္းသစ္လို႔ေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ညီမေလး ဒီမွာအလုပ္လာရွာတာ အလုပ္ကရွာလို႔မရဘူး။ စီးပြားေရးအေျခအေနက မေကာင္းတာကလည္း ပါတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းအပ္ေပးလိုက္တာ ေက်ာင္းကလည္း student pass ကို တစ္ပတ္အတြင္း က်မယ္လို႔ေျပာေတာ့ ယံုစားမိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ႏွစ္ပတ္ေနလို႔လည္းမက်ေတာ့ ေက်ာင္းက ICA ကိုသြာတိုးၾကည့္တဲ့ သူတို႔စာထုတ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ေစာင့္ၾကည့္ေနရတာေပါ့။ ICA ကိုသြာတိုးၾကည့္ေတာ့လည္း မရေတာ့ မေလးရွားကိုသြာဖို႔ ဗီဇာလုပ္ရတယ္။ ရက္ကလည္း သိပ္မက်န္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဗီဇာကိုအျမန္ေၾကးေပးၿပီးလုပ္တာ တစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ေတာင္ေပးရတယ္။ သူတို႔ကလည္း ရမယ္လို႔ေျပာေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးဘဲေစာင့္ေနမိတာေပါ့။ ဗီဇာရမဲ့ေန႔မွာသြာယူေတာ့ ဗီဇာကမရပါဘူးဆိုၿပီးပိုက္ဆံျပန္ေပးတယ္။ လူလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔ ကလည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ကရဖို႔မလြယ္ဘူး။ ဒါနဲ႔သူတို႔ကအၾကံေပးတယ္။ Twas Immigration ဘက္ကဝင္ျပီး Immigration ေရာက္မွ arrival visa လုပ္လို႔ရတယ္တဲ့။ ပိုက္ဆံေတာ့အမ်ားၾကီးေပးရတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီညမွာဘဲ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း မေလးရွားကိုသြာမွာဆိုေတာ့ သူနဲ႔လိုက္သြားရင္ အေဖာ္ရတယ္ဆိုျပီး ညတြင္ခ်င္းဘဲသြာဖို႔လုပ္တယ္။ ဗီဇာမပါဘဲသြားရမွာကေတာ့ စြန္႔စားမႈလို႔ဘဲဆိုရမွာဘဲ။ ဝင္လို႔မရခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြးကလည္း ရင္ကိုပူေလာင္ေစပါတယ္။ ဒါနဲလမ္းမွာ ဘုရာစာ ရြတ္သြာမယ္ဆိုျပီးလုပ္ေတာ့ အျမဲတမ္းရြတ္ေနတဲ့ ေမတာသုတ္က ဘယ္လိုမွ အစေဖာ္လို႔မရေအာင္ ျဖစ္သြာေတာ့ စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေတာင္ၾကိဳးစားျပီး ျပန္စဥ္စားရတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ စလံုး Immigration ကိုျဖတ္လို႔ မေလး Immigration ကိုေရာက္ေတာ့ officer ေတြရဲ႕အခန္းထဲကိုဝင္ျပီး arrival visa လုပ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေျပာတာေပါ့။ ညီမေလးကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး ကိုယ္ကဘဲေနာက္ကေန အားလံုးေျပာေပးရတာေပါ့။ ဘာသြာလုပ္မွာလဲ sponser လုပ္မဲ့သူရိွလားဆိုျပီးေမးတာေပါ့။ ဆင္းျမန္မာ ကေပးလိုက္တဲ့ မေလးရွာ ႏိုင္ငံသာရဲ႕ IC ရယ္၊ ကြာလာလန္ပူ-ရန္ကုန္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ booking ရယ္ျပလိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ပါလည္းဆိုျပီးေမးပါတယ္။ ပါလာတဲ့ အေမာင့္ကိုေျပာလိုက္ေတာ့ visa ဖိုး Malaysia Ringgit 331 ေပးရမယ္တဲ့။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ no choice ဆိုေတာ့ ေပးရမွာေပါ့ visa လုပ္ေပးတာဘဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ ဒါေတာင္တံုးထုတဲ့ေနရာက ေလယာဥ္လက္မွတ္ booking ၾကီးမို႔လို႔ရစ္ေနတုန္း တျခား officer တစ္ေယာက္က special pass နဲ႔ဝင္တာလို႔လွမ္းေျပာမွ ဘာမွမရစ္ေတာ့ဘဲ မေလး Immigration ကို ေအာင္ျမင္စြာျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့တယ္။ စလံုးကေနစီးလာတဲကားက Immigration ဝင္ေနတာၾကာတဲ့အတြက္ မေစာင့္ဘဲထြက္သြာခဲ့တာေၾကာင့္ ကြာလာလန္ပူ ကိုသြာမဲ့တစ္ျခား ကာတစ္စီးကို တားစီျပီ ကြာလာလန္ပူဆိုတဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကို မနက္ေလးနာရီေလာက္ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ရိွသြားပါတယ္။ ရင္ေမားစရာေကာင္းတဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုအေနနဲ႔ မွတ္မွတ္ရရရိွေနဦးမွာပါ။

ေနာက္ထပ္ဘယ္လိုအေတြ႔အၾကံဳေတြနဲ႔ မေလးရွားကိုထပ္သြာရဦးမလဲဆိုတာကို ရင္ခုန္စြာနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္. ......

ရံုမွာ ခိုးလုပ္တတ္တဲ့အရာမ်ား

တေန႔တေန႔ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာဘဲရိွေနေတာ့ အင္တာနက္စြဲတဲ့ေရာဂါမ်ားရိွေနျပီလားလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံသယဝင္မိတယ္။ တေန႔လံုးရံုးွမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ရဲ႕အားလပ္ခိ်န္ေလးမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာဆိုေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ တခ်ိန္လံုး သူနားမွာဘဲရိွေနတယ္။ ရံုမွာ ခိုးခိုးၿပီးလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြလည္း မ်ားမ်ာလာျပီ။ အရင္ကဆို ရံုးမွာ online မဝင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ေလ တေန႔မွာ အခါႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေမးစစ္တတ္တဲ့အက်င့္ကလည္း မေဖ်ာက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ အီးေမးကို ခဏခဏဝင္စစ္ျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ တခိ်န္လံုးဝင္ထားလိုက္ေတာ့ ခဏခဏအဝင္အထြက္လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ရံုရဲ႔ဖြဲ႔စည္းပံုကလည္း သူမ်ားရဲ႕အခန္းေတြ အကန္႔ေလးေတြနဲ႕မဟုတ္ဘဲ ဘလာၾကီးဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေမာ္နီတာကို အတိုင္းသားျမင္ေနရတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကိုယ္ထုိင္တဲ့ေနရာက Technical Director ရဲ႕အခန္းေရွ႕တည့္တည့္မွာဆိုေတာ့ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္လုပ္ သူလွမ္းၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ျမင္ေနရတယ္။ တခါတေလမွာ ကိုယ့္ေနာက္မွာ တိတ္တိတ္ေလးလာရပ္ျပီး ဘာေတြလုပ္ေနလည္းဆိုတာ လာၾကည့္တတ္ေသးတယ္။ တခါတုန္းကဆိုရင္ ေမးစစ္ေနရင္း ေၾကာ္ျငာေမးတစ္ေစာင္တက္လာတယ္။ အမယ္ ေမးခြန္းငါးခုေျဖႏိုင္ရင္ iphone တစ္လံုးရမယ္တဲ့။ မဆိုးဘူးဟဆိုၿပီး ေျဖမယ္လို႔လုပ္ေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္လာေတာင္းတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးျဖည့္ေပးလိုက္တာေပါ့။ မၾကာပါဘူး ခဏအတြင္းမွဘဲ ဖုန္းထဲကို message ေလးဝင္လာတယ္။ apple ကြန္ပ်ဴတာကိုဘယ္တုန္းကစသံုးတာလဲတဲ့ multiple Choice ကေလးနဲ႔။ ဒါေလာက္ကေတာ့ အလြယ္ေလးေပါ့။ microsoft စာေမးပြဲေတြေျဖလာတဲ့သူဆိုေတာ့ ဒီ multiple Choice ေလာက္ကေတာ့ ခ်ိဳင္းပေလးပါဆိုျပီး ေျဖေပးလိုက္တယ္။ ေမးခြန္းတစ္ခုေျဖလိုက္ တစ္ခုထပ္ေမးလိုက္နဲ႔ ေမးခြန္းငါးခုလည္း ေျဖၿပီးေရာ ထပ္ဝင္လာတဲ့ message က ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေလးက်ပ္ ေမးခြန္းငါးခုဆိုေတာ့ ႏွစ္ဆယ္က်ပါတယ္တဲ့။ ေသျပီဆရာဘဲ။ ဒါေပမဲ့ေလ ခ်က္ခ်င္းေပးရတာမွမဟုတ္ေတာ့ ေအးေဆးဘဲ။ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲေပါ့။ လကုန္လို႔ ဖုန္းေဘလ္ လာတဲ့အခါမွ ရင္နာေတာ့တာဘဲ။ ေဘလ္ထဲမွာ message ငါးခုစာအတြက္ ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္က အခန္႔သား ပါလာေတာ့တယ္။ ရင္နာနာနဲ ဖုန္းေဘလ္ကို မေဆာင္ဘဲထားလိုက္တာ ရက္အေတာ္္ၾကာလို႔ အေၾကာင္းၾကားစာေရာက္လာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ေဆာင္လိုက္ရတယ္။ :(
ရံုမွာေနာက္တစ္ခုခိုးလုပ္တာရိွေသးတယ္။ blog ေတြခိုးဖတ္တာေလ။ အရင္ကဆိုရင္ ရံုးမွာ ျမန္မာေဖာင့္ သြင္းမထားဘူး။ အလုပ္ထဲမွာ အာရံုေနာက္မွာဆိုးလို႔။ အခုေတာ့မရပါဘူး ဝင္းဒိုးေလးကို ႏွစ္ေၾကာင္း သံုးေၾကာင္းစာေလာက္ ျမင္သာေအာင္ခ်ံဳ႕ျပီးဖတ္တာေပါ့။ အဲဒီေလာက္ေတာင္အားေပးတာ။ ဒါေပမဲ့ theme အေရာင္ရင့္ရင့္ေတြက ဖြင့္ထားရင္သိသာတာေၾကာင့္ theme အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေတြဘဲ ေရြးဖတ္တယ္။ ကဲ.. အားေပးေစခ်င္ရင္ theme အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေတြသာ ေျပာင္းထားလိုက္ၾကေနာ့။ :P
ေနာက္ထပ္တစ္ခု ခိုးလုပ္တဲ့အက်င့္ကေတာ့ ဟီးဟီး ေျပာရမွာ အားနာပါတယ္... လာေတာ့မတိုင္နဲ႔ေနာ္။ ေန႔ခင္းဖက္ထမင္းစာျပီးလုိ႔ ႏွစ္ခ်က္ထိုးေလာက္ဆိုရင္ လူကအိပ္ငိုက္လာျပီ။ ေနာက္ဆံုးဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ toilet ထဲသြားျပီး ငါးမိနစ္ေလာက္ ႏွပ္ေနလိုက္တယ္။ နည္းနည္း အိပ္ငိုက္ေျပ သြားျပီဆိုမွ ခတ္တည္တည္နဲ႔ျပန္လာျပီး အလုပ္ဆက္လုပ္တယ္။ ေတာ္ၿပီေတာ္ျပီဆက္ေျပာေနရင္ ကိုယ့္ရဲ႕မေကာင္တဲ့အက်င့္ေတြ အကုန္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ဟား ဟား.. ေနာက္မွဘဲ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို ေရးေတာ့မယ္။

သို႔ ခ်စ္သူ ....

ရင္ထဲ့မွာ စူးနစ္ေနတဲ့ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲးထုတ္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္တခိ်ဳ႕ကိုတမ္းရင္းမင္းရဲ႕အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးမိလာတယ္။ ငါမင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ ခ်စ္သူ…

အတူထိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးေရွ႕ကိုေရာက္တိုင္း မင္းကိုျပင္းျပင္းပ်ပ်သတိရမိတယ္။ အတူသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေလးေတြကိုေရာက္တိုင္းလည္း မင္းကို တမ္းတမ္းတတ သတိရမိတယ္။ မင္းအနားမွာရိွေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြပါဘဲ။ မင္းကစကားေျပာေကာင္းတဲ့သူဆိုေတာ့ မင္းေျပာသမ်ွကို ျငိမ္ျငိမ္ေလးနားေထာင္ခဲ့တဲ့ အက်င့္ေလးကလည္း မင္းသင္ေပးခဲ့တာဘဲေလ…

မင္းရဲ႕ အၾကင္နာ၊ ဂရုစိုက္မႈေတြကို တျဖည္းျဖည္းသိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါမင္းကို ေတာ္ေတာ္သံေယာစဥ္ တြယ္ေနၿပီဆိုတာကို သိလိုက္ရတယ္။ မင္ကိုတြယ္တာေနတဲ့သံေယာစဥ္ေတြထဲက ရုန္းထြက္သြားဖို႔ ငါအၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ေလ ငါ့ရဲ႕ၾကိဳးစားမႈေတြပာာ မင္းေရွ႕ကိုေရာက္သြားျပီး မင္းအသံကိုၾကာလိုက္တာနဲ႔ဖေယာင္ရုပ္တစ္ရုပ္လို အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ရတယ္။ မင္းမ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ျငိဳးရင္ေတာင္ မေနတတ္ခဲ့တဲ့ငါ့အေၾကာင္းကိုလည္း နင္ေကာင္းေကာင္းသိေနခဲ့ပါတယ္။ ညညဖုန္းဆက္တတ္တဲ့ မင္းရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ မင္းရဲ႕အသံကိုမၾကာရဘဲ အိပ္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာကို မင္းသိေအာင္ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခါေလာက္ ေတြျဖစ္ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း မင္းနားကခြဲမသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခံစာခဲ့ရတာေတြဟာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ဆိုတာ မင္းမသိခဲ့ဘူးလား။

ငါ့ဘဝအတြက္ မင္းဟာအေရးပါတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့၊ ငါဟာ မင္းဘဝအတြက္ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ငါသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါအရမ္းစိတ္ထိခိုက္သြာခဲ့ရတယ္။ မင္ရင္ထဲမွာ ငါမဟုတ္တဲ့ တျခားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရိွေနျပီဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ့ေန႔က ၾကိဳးပ်က္သြားတဲ့ အရုပ္တစ္ရုပ္လိုပါဘဲ။ "ခ်စ္လည္းမခ်စ္ဘူး၊ မုန္းလည္း မမုန္းဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းက မင္းအနားက ငါ့ကိုထြက္ခြာသြားဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါဘဲ။

မင္းေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါ့ရင္ကေန ထြက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ မင္းေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့သူဟာ ငါ့ေလာက္မင္းကိုခ်စ္ရဲ႕လား ဆိုတာလည္း ငါေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ မင္းသိထားဖို႔က ငါဟာ ကြဲသြားတဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဆက္ဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူး ဆိုတာဘဲ။ ျပန္ဆက္လိုက္တဲ့မွန္ဟာ မူလတိုင္းျပန္မျဖစ္လာဘူးဆိုတာကို သိေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေလ။ ငါ့ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့ရဲ႔အခ်စ္ေတြကို တန္ဖိုးမထားခဲ့ရင္ မင္ျပန္လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့အခ်စ္ေတြကို မင္းဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ရႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ မင္သိထားပါ။ ငါမင္းကိုသတိရတဲ့အခါတိုင္း မင္းေျပာခဲ့တဲ့စကားတစ္ခြန္ကို ျပန္ၾကားေယာင္ၿပီး ငါ့့မာနကို အေရာင္တင္လိုက္မယ္။ အခိ်န္အတိုင္းတာတစ္ခုအတြင္းမွာ ညိွတြယ္ခဲ့တ့ဲေႏွာင္ၾကိဳးကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ျဖစ္ပစ္လိုက္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ အခိ်န္ဆိုတဲ့အရာကေတာ့ ငါ့ကိုကုစားေပးသြားမွာပါ။ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ဝင္လာဖို႔ခက္တဲ့ငါ့ရင္ထဲ့ကအခ်စ္ေတြကို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ျပက္ပ်ယ္သြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းမိ်ဳး မရိွခဲ့တာဟာ ငါ့ရဲ႕အားနည္းခ်က္လို႔ဆိုမလား။

Except your Love

My Honey,

If you will leave me alone

you can take all the things

That I possessed.

Your presents you give one in remembrance,

Your photographs you have give as sign of love,

Your love letter that you write,

Through your have taken all the things back

Your love will remain in my heart.

အေတြ႕အၾကံဳေလးမ်ား

ေရမယ္ေရမယ္နဲ႔ မေရးျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္ေလးကို ေရးလိုက္ပါၿပီ။ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားဖို႔လည္းေကာင္းတဲ့ ေန႔ရက္တစ္ရက္အေၾကာင္းပါ။
ရံုးမွာေရးထားတဲ့ software ေလးကို user စသံုးၿပီး UAT( User Acceptance Testing) လုပ္ဖို႔ မန္ေနဂ်ာမ်ားနဲ႔တကြ user site ျဖစ္တဲ့ မူလတန္ေက်ာင္းေလးကို အေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ user site ကို သြားတိုင္း ကိုယ့္ရဲ႕user ေတြက အသက္ၾကီးၾကီး ရာထူးၾကီးၾကီး လူၾကီးသူမေတြျဖစ္ေပမဲ့ အခုတစ္ခါမွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕user ေတြက အသက္ခုနႏွစ္အရြယ္ primary school မွ ကေလးသူငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အတန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြက အခန္းထဲကိုမေရာက္ၾကေသးဘူး။ တျခားအခန္းမွာသင္ျပီးမွ ဒီဘက္အခန္းကို ေျပာင္းလာၾကပံုရတယ္။ ကေလးေတြ သံုးဖို႔အတြက္ fujitsu tablet ေလးေတြကို ဗီရိုလိုမ်ိဳးထဲ့မွာထည့္ျပီး ဘက္ထရီသြင္းထားေပးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာက တကၠသိုလ္ေတြမွာေတာင္ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို Lab ထဲမွာအလုအယက္သံုးေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီက primary one ကေလးေတြကေတာ့ fujitsu tablet တစ္ေယာက္တစ္လံုးနဲ႔။ အေျခအေနက အဲဒီလို တန္းတူလိုက္ေနတာ။
အတန္းထဲကို ကေလးေတြဝင္လာျပီဆိုရင္ဘဲ သူတို႔သံုးမဲ့ laptop ေလးေတြကို ကိုယ္တို္င္ယူ ကိုယ့္ user account နဲ႔ login ဝင္ျပီးတာနဲ႔ Typing tutor website ကိုဖြင့္ျပီး အေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းရိုက္ေနေတာ့တာဘဲ။ အမယ္ တို႔မ်ား ကိုကို မမေတြတင္ blog သံုးၾကတာမဟုတ္ဘူး ခုနႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးေတြကလည္း blog သံုးၾကတယ္ဗ်။ သူတို႔ေတြ သင္ဖို႔ သင္ခန္းစာေတြကို blog ေပၚမွာတင္ထားေပးျပီး သင္ၾကားမႈေတြလုပ္တယ္။ software ေလးကိုစသံုးဖို႔လုပ္ေတာ့ ကေလးေတြကို network IP ေပးျပီး wireless နဲ႔ဆရာမရဲ႕စက္ကို connect လုပ္ခိုင္းတယ္။ တခိ်ဳ႕ကေလးေတြက သင္ခန္းစာကိုလိုက္မလုပ္ဘဲ typing ဘဲရိုက္ေနလို႔ မနည္းေျပာယူရတယ္။ စသံုးၿပီဆိုတာနဲ႔ electronic roll call ေခၚျပီး ကေလးေတြက သူတို႔ laptop ကေန သူတို႔ရဲ႕ ID ကိုရိုက္ေစကာ စာသင္မႈကို စတင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္လိုက္မလုပ္တဲ့ ကေလးေတြကရိွၿပီး ေနာက္ဆံုးဘယ္လိုမွေျပာမရေတာ့ ဆရာမက ကေလးေတြအားလံုးကို လက္ေျမွာက္ခိုင္းကာ software ကိုဘယ္လိုသံုးရမယ္ဆိုတာသင္ျပၿပီး စတင္သင္ၾကားပါတယ္။ ဆရာမက webcam ကိုသံုးၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ laptop မွာသူ႔ရဲ႕ပံုကို ျပလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဆရာမရဲ႕ပံုကို သူတို႔ laptop မွာျမင္ရေရာ ေဝးလို႔ေအာ္ၿပီးေပ်ာ္သြာၾကတယ္။ ဆရာမက ကေလးေတြရဲ႕ kewboard နဲ႔ mouse ေတြကို သံုးလို႔မရေအာင္ control လုပ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ "Teacher!! Why you control my computer" လို႔ေအာ္ၿပီး complain လုပ္ပါတယ္။ complain နိုင္ငံလို႔ဆိုတဲ့အတိုင္း ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ complain တက္တာက အက်င့္ျဖစ္ေနၿပီထင္ပါတယ္။ စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးတခ်ိဳ႕ရဲ႕စက္ေတြက ဘက္ထရီကုန္သြားလို႔ ဘက္ထရီလဲေပးရေသးတယ္။
ဘာပဲေျပာေျပာ စိတ္လႈပ္ရွာဖြယ္ေကာင္တဲ့ ေန႔ရက္တစ္ရက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ကို လက္ေတြ႔ျမင္ရေတာ့ တကယ္ဘဲေလးစား အံံ့ၾသမိတယ္။ တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီးလညး္ သူတို႔လုိ ပညာေရးစနစ္ေလးလုပ္ေပးရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိပါတယ္။ ေလထဲမွာ တိုက္အိမ္ေဆာက္သလိုမ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ရဲစနစ္ေတြ အားလံုးမမွီရင္ေတာင္မွ ပညာေရးအဆင့္အတန္းေလးျမွင့္တင္ေပးခဲ့ရင္ တိုးတက္တဲ့ႏိုင္ငံၾကီးျဖစ္လာမွာ မလြဲမေသြျဖစ္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေလွေလွာ္သြားၾကမလား?

ရံုးမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ bedok Reservior မွာ dragon boat သြားစီးခဲ့ၾကတဲ့ဓာတ္ပံုေလးေတြကို share လိုက္ပါတယ္။